In Nederland weten we wel dat asielhonden in Rusland geen leven hebben. Een klein vies onverwarmd hok, slecht voer, dagelijks dode soortgenoten, geweld door de vaste verzorgers, terwijl vrijwilligers redden wat er te redden valt. We beseffen hier nauwelijks wat de vrijwilligers in Rusland met heel weinig middelen voor elkaar boksen. In het asiel daar worden vrijwilligers niet met open armen ontvangen; nee, er staan betonnen muren met prikkeldraad omheen. Er is geen leuk en prikbord met foto’s. Er is geen beheerder die blij is als een hond een goed tehuis heeft. Integendeel. Rusland is een en al corruptie. Grote kans dat de beheerder een vriendje is van iemand die in de politiek wat geld te vergeven heeft. In de boeken gaat dat geld naar de asielhonden, in de praktijk tuft de beheerder in een dikke auto rond en mogen de honden creperen. In Nederland heb je allerlei middelen om daar iets tegen te doen, in Rusland niet. Het leidt er alleen toe dat je als vrijwilliger niet meer wordt toegelaten bij het asiel.
Word je wel toegelaten, dan moet je de gruwelijke omstandigheden maar slikken, en doen wat je kan. Je went aan honden die bezwijken, je weet dat je ze niet allemaal kunt redden. Het enige wat je kunt doen is de leukste exemplaren kiezen, er eens in de week mee wandelen, wat foto’s maken, de hond op de site van MyMartin plaatsen en hopen dat een Nederlandse hondenliefhebber voor deze hond valt.
Als dat dan gebeurt, dan moet de hond worden geënt, gechipt, door een dierenarts gecontroleerd, van de juiste papieren worden voorzien, geborsteld, gewassen, ontwormd, ontvlooid en naar het vliegveld gebracht. Vooraf neemt een van de vrijwilligers de hond vaak ook nog even in huis. En vergis u niet: dit zijn mensen zonder baan of een gewone baan, een klein pensioen, een klein flatje. De adoptiekosten dekken een deel, maar echt niet alles. Zou je in alle kosten willen voorzien, dan zou niemand meer een Russische asielhond adopteren. En dus besteden deze vrijwilligers een deel van hun vaak toch al niet grote inkomen aan deze honden.
Terwijl de economie in Rusland instort, de roebel bijna niets meer waard is, roeien onze Russische vrijwilligers door, om hond na hond te kunnen redden. Ze werken samen, houden contact met fosters, onderhouden een netwerk, ze kopen zakken voer (dankzij uw donaties!) en zeulen die zelf naar het asiel om toch weer wat honden te redden, ze trotseren de urenlange verkeersopstoppingen in Moskou, ze riskeren de woede van de asielbeheerders, staan midden in de nacht op om de honden op tijd op het vliegveld te krijgen en zetten dan toch nog blije foto’s op FB. Als ze op straat of elders tegen een afgedankte hond aan lopen nemen ze die zelf in huis. Telkens weer een druppel op die gloeiende plaat; voor eigen rekening, in hun eigen tijd en met alle frustraties en ellende waar ze doorheen moeten om toch die ene hond, úw hond, de kans van zijn leven te geven.
Worden ze afgestompt? Nee, ze houden vol, en ze zijn bij alle honden die nu hier wonen nog altijd betrokken. Eind mei komen enkelen van hen naar Nederland. Het gaat bij MyMartin primair om de honden, maar zullen we hen tijdens de My Martin reuniedag op 22 mei minstens een staande ovatie geven?
Russisch kunst- en vliegwerk waar wij onze honden aan danken: почтение! (Respect!).