We’ll certainly meet again,
Can you hear me? Forgive me…
It’s spring now where I’m going to go…
I know you will be able to find me
Don’t stay alone…

Het onderwerp van de blog wordt pijnlijk. Hoe moeten we overleven tot de lente? We kunnen niet langer wegkijken. Onze honden gaan dood hier, letterlijk – ze gaan dood aan kou, ziekte en wanhoop maar ook aan het afschuwelijk slechte voer in het asiel. Voer is toch bedoeld om de honden in leven te houden?

Het tegendeel is waar! Een half jaar geleden besloten de bestuurders van het asiel om het allerslechtste voer te kopen. Tot die tijd was het ook al niet best, en werd er voer van het goedkoopst denkbare merk gegeven maar nu is het nog veel erger.

De substantie die nu als “voer” aan de honden wordt gegeven is een soort vette lijm, een kit-achtige substantie. Niet oplosbaar in water, het is het materiaal waarmee tochtige hoeken en gaten worden gedicht. Samenstelling: droge stof, vezel en wat “proteïne”. Eigenlijk een soort gemalen autoband met olie erdoorheen. We kunnen niet eens achterhalen waar dit “voer” wordt geproduceerd.

De naam op de verpakking is – bitter genoeg-  “vriend”. We hebben alle documenten uitgeplozen maar kunnen geen fabrikant vinden. Uiteindelijk hebben de documenten zelfs naar de Officier van Justitie in Moskou gestuurd, om nader te onderzoeken, en een verzoekschrift geschreven aan de Russische landbouwcontrole (de Russische “NVWA” zeg maar).

Wat is er veranderd? Niets…..

Met grote inspanning en dankzij jullie grote medeleven, kan ik nu gelukkig aankondigen dat we met het dankzij jullie ingezamelde geld, voer hebben kunnen kopen voor de honden die dat het hardste nodig hadden. Afgelopen weekend is de eerste partij geleverd. Jullie kunnen nog een fotoreportage zien, en de financiële verantwoording. Dankzij jullie is dit mogelijk, dank jullie wel!

Lieve hondenvrienden, jullie zijn gezegend.

Vera=^-^=MyMartin