Welkom op de site
gewijd aan herplaatsen van dieren uit Rusland!
Deze site helpt om een vriend-dier te vinden en hem een thuis te geven.
In vergelijking met andere grote steden van deze wereld zijn er in Moskou duizenden zwerfdieren op de straten. Sommige leven op vuilnisbelten en stortplaatsen, op straat en in parken, in de metro en rond treinstations. Andere leven in de buurt van appartement complexen in de hoop om wat eten te krijgen van de bewoners. Het komt ook voor dat de dieren rondlopen op autoparkeerplaatsen en grote markten en bedrijven terreinen. Soms worden ze gevoerd om daar te blijven als een waakhond door de bewakers. De dieren zwerven in roedels door de stad en planten zich ongecontroleerd voort.
Deze dieren hebben geen eigenaar die verantwoordelijk is voor hen.
Sinds 2001 is het verboden om deze zwerfdieren af te maken. Van 2001 tot 2008 was er een programma om zwerfdieren te steriliseren of te castreren en weer terug te plaatsen in hun oude omgeving. Vanaf 2008 worden zwerfdieren gevangen en in een staats-asiel geplaatst.
Wij, de vrijwilligers van een zo'n asiel ervaren deze ellende dagelijks. Voor elk dier zijn deze asielen het eindstadium, ze komen hier niet meer weg.
De dieren worden gehouden in de slechts hygienische omstandigheden. In ons asiel verblijven meer dan 3000 honden. Ze leven in onverwarmde buitenkennels, 2 tot 5 honden per kennel van 2*2 meter.
Daar hebben ze een drinkbak met bevroren water en het allergoedkoopste voer...
Het is moeilijk om voor hun gezondheid te zorgen. De dieren worden continu verplaatst van het ene kennel naar het andere. De kennels worden gemengd met oude bewoners en nieuwkomers. Er is een zeer groot tekort aan vrijwilligers om goed voor deze dieren te zorgen....
Slechts enkele honden hebben de mogelijkheid om 1 keer per week te worden uitgelaten en om thuis gemaakt eten te krijgen, gebracht door enkele mensen die geven om deze honden.
Een keer per week krijgen ze wat aandacht,een knuffel, wat lieve woorden en een aai.....Een keer per week kunnen ze loslopen in de frisse buitenlucht.....Een keer per week kunnen ze oprecht hond zijn, de ogen laten blijheid zien tot het moment dat ze weer terug moeten naar de vieze koude kennels.
De meeste honden waren ooit een huisdier, die het straatleven, de eenzaamheid en het verstoten zijn niet kenden. Deze honden lijden echt! Mensen! Het zijn net kinderen-als je ze bezoekt-verwelkomen ze je met een knuffel en kijken diep in je ogen zodat jouw hart breekt. Oude – en jonge honden en puppys zullen ooit hier sterven in het asiel. Een waardeloos leven een lijdensweg naar de dood.
Je beoordeelt de maatschappij op de manier waarop deze omgaat met de zwakkeren , de armen en dieren. Helaas groeit in ons land het dierenleed en mishandelen van dieren en dit gedrag wordt steeds vaker normaal gevonden. In Rusland hoor je elke dag opnieuw verhalen over dierenmishandeling. Hoe moeilijk is het om toe te geven dat in onze “geciviliseerde” maatschappij dieren moeten worden beschermd tegen mishandeling. Vanuit het asiel worden slecht enkele dieren geadopteerd door Russische families en vaak worden ze zwaar ondervoed en ziek terug gebracht.....
In Rusland kopen de mensen liever een dure ras puppie of kitten in plaats van een volwassen dier , zonder ras kenmerken, dat zit opgesloten in een asiel.
Wij, de vrijwilligers van het asiel, proberen al jaren tevergeefs deze dieren te herplaatsen bij mensen in ons land...ja, een keer per jaar worden een paar dieren geplaatst bij een gezin. MAAR ALLE OVERIGE 3000 zijn gedoemd om tot het einde van hun leven in het asiel te verblijven.
We zijn nu hard op zoek naar aardige mensen om onze dieren te adopteren.
Voor alle vragen kunt u ons mailen mymartinko@gmail.com of ga naar de sectie “Contact”
en stuur ons een brief.
Het verhaal van een Russische asielhond
Wat is het?
Waar hebben ze me naartoe gebracht? Zoveel honden!
Alle honden blaffen, ook is er een hond met vlekken op zijn rug en hij kijkt
vreemd naar mij, met hele vreemde ogen.
Dit kan een
slaperige blik zijn, maar zijn ogen zijn betraand,
hij ligt rustig en stil in zijn kennel.
Ik moet nodig weg van deze plek, waarom brengen ze me hier heen?
Snel, snel, maar wat doe je?!
Waarom stoppen jullie mij in deze kooi?!! Ik wil niet!!!!
Waarom laten jullie mij achter, ik hoor toch bij jullie?
Ik wil naar huis, dump mij niet zomaar, ik hou van jullie, wat heb ik dan fout
gedaan?!!
Een tijd ging voorbij...
Wat een sombere kooi, net een doos en oncomfortabel.
Thuis had ik een goed bed, het was zacht en rook heerlijk.
Wanneer zullen ze me meenemen voor een wandeling, ik moet zo nodig en dat kan ik toch niet hier
binnen doen!
En wat heb ik een honger, ik wil zo graag eten, ik heb een emmer met droog
voer, ik heb het niet eens geproefd het ruikt erg slecht.
Oh! ik heb ik een emmer water!
Maar dit water is bevroren, omdat het zo vreselijk koud is.
Vlakbij me blaft een hond de hele tijd, ik kan er 's nachts niet van slapen, als iemand
klopt dan begin zij meteen weer met blaffen.
Heeft iemand haar soms mishandeld?
Ik probeer te dromen over thuis, maar haar geblaf geeft mij de kans niet om naar mijn
mensen in mijn droom te kijken.
Wanneer zullen ze terug komen?
Ze zijn altijd terug gekomen, ze kwamen in de winkel en namen me mee naar huis.
Thuis kreeg ik allerlei lekkere dingen, het is het waard zo te lijden en te
wachten op mijn mensen, maar ze moeten wel echt snel terug komen, me mee naar
huis nemen en verwennen met allerlei lekkers!
Een tijd ging voorbij...
Het voer is ranzig, smaakloos!
Maar wat moet ik dan, ik verlang echt naar eten...
Het is wel mogelijk om hier naar de wc te gaan, iemand komt steeds in mijn kooi
en mishandelt me niet, ruimt alle troep op en spuit iets om het lekker te laten
ruiken.
Dan is het wel fijn om in de kooi te liggen.
Maar wat heb ik aan alleen liggen, ik wil rennen, al is het maar rond een
grasveldje wandelen.
Soms komen er volgens mij wel mensen met andere honden wandelen, zij nemen zo'n
hond mee en brengen hem weer terug, de honden komen altijd blij terug, gaan
rustig liggen waarna ik hun heerlijke geur in mij opneem.
Ik wil ook dat iemand bij me langs komt.
Ik begrijp mensen niet meer en ik begreep ze altijd, wat ze ook tegen me
zeiden.
En ik heb zo hard mijn best gedaan om aandacht te krijgen, ik heb heel hard
geblaft, zelfs mijn keel deed er zeer van, mijn stem is bijna weg nu en ik
hoest heel vaak.
Een tijd ging voorbij...
Vandaag kwam een vrouw naar mijn kooi.
Ze keek zo liefdevol dat mijn voeten dansten van blijdschap en ik dacht dat
mijn staart eraf zou vliegen zo hard kwispelde ik die.
Ze deed de kooi open kwam binnen en begon mij te aaien.
Wat een zaligheid! Ook heeft ze mee een plakje vlees gegeven, heerlijk na zo een
lange tijd zonder eten!
Ze deed een halsband bij me om en maakte hier een riem aan vast, ze gooide de
deur open en ik rende eruit!
Voor het eerst sinds mijn mensen mij hier hebben achtergelaten kan ik rennen, hoeveel
tijd is er voorbij?
Ik weet het niet zeker, maar het moet veel zijn.
Ik wilde niet terug de kooi in, maar de vrouw zei dat dit echt nodig was en dat
ze snel weer met me zal komen wandelen.
De volgende keer als ze komt zal ze weer wat lekkers voor me meenemen.
Toch wil ik alleen maar naar huis, waar de mensen wonen waar ik zoveel van hou
en die zoveel van mij houden, waarom zijn ze nog niet terug gekomen?
Ze hebben me meegenomen uit het asiel..
Pas is er iets bijzonders gebeurt in mijn leven, ik noem dit een "wonder".
Zoals altijd lag ik in de buiten kooi, te luisteren naar het hysterische geblaf van mijn buurvrouw naast mij.
Ik weet nog steeds niet waarom ze mij niet aardig vind, misschien omdat de buurman mij altijd aanraakt met zijn neus en haar niet of misschien omdat ze me vandaag meenamen voor een wandeling, ik weet het echt niet maar ze vind altijd wel een reden om boos op me te zijn.
Het was al donker aan het worden toen ze me weer wilden komen halen voor een wandeling.
Ik was verrukt natuurlijk, zoiets gebeurt maar zelden en met veel plezier rende ik op de halsband af tijdens het gemene blaffen van mijn buurvrouw.
Toen we buiten kwamen was ik weer omringd door onbekenden.
Ze bespraken van alles, streken over mijn rug met hun handen, keken in mijn ogen en nodigden me uit om te spelen met iets vreselijk lekkers. We waren lang genoeg buiten geweest, de mensen waren uitgepraat ik begreep totaal niet waar zij het over hadden.
Erna brachten ze mij naar de auto, ik wist al wat een auto was, mijn vorige familie had een auto.
Ik mocht erin mee naar het bos of op visite, we zijn zelfs een keer naar een andere stad geweest, de laatste keer in de auto was onderweg naar het asiel heel lang geleden.
De mensen die mij net aaiden deden de autodeur open en wezen met hun hand dat ik in de auto moest stappen.
Ik begreep er niks van, waarom moet ik in de auto?
Toen begonnen ze mij te duwen en bleven volhouden, maar tegelijk ook heel zorgelijk en liefdevol.
Ik kan het me weer herinneren, ik moet erin springen!
De auto stopte vlakbij een huis en we gingen allemaal uit de auto en ik kon me zo'n voordeur herinneren.
Ik kwam het huis binnen en ging naar de lift wat veel enthousiast geblaf veroorzaakte.
De deur van het appartement verbaasde me ook niet en ik ging er zelfverzekerd doorheen net als in de lift.
Ik rende meteen in de hoek, daar kroop ik helemaal op als een balletje de mensen die mee hierheen brachten zijn erg vriendelijk.
Zij hebben mij uitgenodigd in het huis en om te gaan liggen op een plaats die heerlijk rook.
Ik liet me gehoorzaam neervallen op dit magnifieke bed en er begon iets onvoorstelbaars.
De mensen begonnen me te benaderen en te aaien, kinderen boden mij speelgoed aan en de volwassenen, zij boden mij heerlijk vlees aan dat ik in geen eeuwigheid gegeten had.
Ik heb nu wel begrepen dat deze mensen mij thuis hebben gebracht!
Martin's verhaal (klik hier lezen)